 | ๑۩۞۩๑ | Aug 20, 2004 |
In the past hundred years as the super technologies have been developed in the west, the smashing of atoms, the invention of radio, television, computers, immunology so forth and so on… data has been arriving about the practices of aboriginal cultures all over the planet that they dissolve ordinary realities, ordinary cultural values, through an interaction and symbioses. A relationship to local plants that perturb brain chemistry. And in this domain of perturbed brain chemistry, the cultural operating system is wiped clean and some thing older - even for these people -, something older, more vitalistic, more in touch with the animal soul, replaces it. Replaces the cultural operating system some thing not determined by history and geography, but some thing writ in the language of the flesh its self. This is who you are, this is truly nakedness, you are not naked when you take of your clothes. You still wear your religious assumptions, your prejudices, your fears, your illusions, your delusions. When you shed the cultural operating system, then essentially you stand naked before the inspection of you own psyche. Desmond Morris called it THE NAKED APE and its from that position - a position outside the cultural operating system - that we can begin to ask real questions about what does it mean to be human, what kind of circumstance are we caught in, and what kind of structures - if any - can we put in place to a swage the pain and extenuate the glory and the wonder that lurks waiting for us in this very narrow slice of time between the birth channel and the dawning grave.
In other words, we have to return to first premises. So I've been thinking about this a lot, and at first it seemed only to me only a metaphor this phrase : 'culture is your operating system'. But because I travel around a lot and get that jolting experience frequently of, let's say, leaving London on a foggy evening and arriving in Johannesberg 14 hours later to sweltering day in a city of 14 million on the brink anarchy... I get to change my OS frequently. and so I notice the relativity of these systems. and some work for some things and some for others... For instance, if you are a positivist, if you are running 'positivism 4.0' you can't support UFO's. Positivism 4.0 does not support UFO's. If on the other hand you're running 'your ancient book 5.1' as your OS, UFO's and a number of other things can get in through the door. That is what we would technically say is a more tolerant OS. Or its plug-in supports special effects denied to the positivists. Well it's fun to think this way because it shows you that you...
...don't have to be the victim of your culture. Its not like your eye colour, or your height, or your gender. Its fragile, it can be remade if you wish it to be, and then the question is [well] : how does one download a new operating system ? Well, first of all, you have to clear some space on your disc. The best way to do this is probably with a pharmacological agent... err you think of some while I have a drink of water. Psilocybin is an excellent disc cleaner. You can put a lot of things in the trash and have them just disappear with a psilocybin upgrade. Other pharmacological agents that will clear your disc are Ayahuasca, and of course, these are gentle clearings of the disc which take 5,6,7 hours. If your in a hurry to dump that old data and leap right into the new operating system click on the button marked Dimethyltryptamine. A compressed disc eraser will immediately be downloading , un-stuffed, implemented, installed, run and you will find yourself with a entirely different head, Now, Shamans have always know this, but they may not of used the kind of language I'm using here, Shamans have always known this trick, what trick it has two facets. First of all that culture is an operating system, that's all it is, and that the operating system can be wiped out and replaced by something else. So, essentially, what's going on among Shamans and those who resort to them for curing and counselling and so forth, some one is running a slightly more advanced operating system than the customer. The Shaman is in possession of certain facts about plants about, about animals, about healing, about human psychology, about local geography, about mojo of many different sorts that the client is not aware of, the client is running culture light the shaman pays for the registered and licensed version of the software and is running a much heavier version of the software than the client.
I think we should all aspire to make this up grade. It´s very important that you have all the bells and whistles on your operating system, otherwise some bodies going to get a leg up on you. Well, what's wrong with the operating system we have consumer capitalism 5.0 or whatever it is... well... its dumb, its retro, its very non competitive, its messy, it waste the environment, it waste human resources, its inefficient, it runs on stereotypes, it runs on a low sampling rate which is what creates stereotypes. Low sample rates make everybody appear alike when the glory is in every ones differences, and the current operating system is flawed. It actually has bugs in it that generate contradictions. Contradictions such as we're cutting the earth from beneath our own feet, we're poisonings the atmosphere we breath. This is not intelligent behaviour, this is a culture with a bug in its operating system that's making it produce erratic, dysfunctional, malfunctional behaviour. Time to call a tech, and who are the techs ? The Shamans are the techs ! Import.flv (19.7 MB)

★★★★★ Rolf Lislevand Bach Intavolatura ★★★★★ Hoje, ao chegar em casa, num ótimo momento de descanso, ouvi com muita alegria a bela música de Bach sendo esculpida pelas habilidosas mãos do Mago das Cordas : Rolf Lislevand.
O cinzel ? Alaúde Barrôco, de 13 ordens.
Que o cara é um virtuoso, eu já sabia. Ouço cada vez mais este álbum, a cada dia gosto mais e mais, apreciá-lo é um deleite.
Con Privilleggio !
Olha que legal a bela voz da soprano Sylvia Rhine acompanhada ao alaúde tocado pelo tenor Eric Redlinger ! Nesta apresentação, a linda canção Quant La Doulce Jouvencelle em uma performance ao vivo no Palácio Germolles, em Burgundy, França. Você pode curtir mais do Asteria, visite a página: http://asteriamusica.comE entenda porque a Música Antiga é tão fascinante !!! Import.flv (9.2 MB)
Nelson Freire interpreta a transcrição de Gluck Sgambati Melody, por Rachmaninoff !
Um belo souvenir com que minha prima Ana Elisa me presenteou !!!
Import.flv (6.3 MB)
John Mayer live from Amsterdam, Holland on October 17th 2006 playing In Repair. Import.flv (17.7 MB)

"Mouchos, curuxas, sapos e bruxas. Demos, trasgos e diaños, espíritos das neboadas veigas. Corvos, píntegas e meigas: feitizos das menciñeiras. Podres cañotas furadas, fogar dos vermes e alimañas. Lume das Santas Compañas, mal de ollo, negros meigallos, cheiro dos mortos, tronos e raios. Ouveo do can, pregón da morte; fuciño do sátiro e pé do coello. Pecadora lingua da mala muller casada cun home vello. Averno de satán e belcebú, lume dos cadáveres ardentes, corpos mutilados dos indecentes, peidos dos infernais cus, muxido da mar embravecida. Barriga inútil da muller solteira, falar dos gatos que andan á xaneira, guedella porca da cabra mal parida. Con este fol levantarei as chamas deste lume que asemella ao do Inferno, e fuxirán as bruxas a cabalo das súas vasoiras, índose bañar na praia das areas gordas. ¡Oíde, oíde! os ruxidos que dan as que non poden deixar de queimarse no augardente quedando así purificadas. E cando este beberaxe baixe polas nosas gorxas, quedaremos libres dos males da nosa alma e de todo embruxamento. Forzas do ar, terra, mar e lume, a vós fago esta chamada: se é verdade que tendes máis poder que a humana xente, eiquí e agora, facede que os espíritos dos amigos que están fóra, participen con nós desta Queimada". 
|  | Já pensou um desses bem perto da sua janela ?
Isso foi no aeroporto de Osaka, no Japão. Durante a decolagem, um raio acerta em cheio o avião. Imagina o susto da galera !!!
Quando for voar em dia de chuva, lembre-se dessa.
O avião não caiu. Sorte. |
A bela Tocatta Arpeggiatta, de Kapsberger, composta em 1604, interpretada pelo grande Rafael Bonavita !
Muito linda !!! Import.flv (8.4 MB)
Canon de Pachelbel em Dó maior !!!
Ao piano... belíssimo !!! Import.flv (9.9 MB)
Aqui, o belíssimo Canon de Pachelbel em Cmaj, violão nylon...
Muito bonita mesmo !!! | Pachelbel's Canon (on guitar) | | Classical Pachelbel | | Emerson,Lake and Palmer | |
| | | O shopping center está para as grandes cidades como a Praça da Matriz está para as cidades pequenas. É lá que se vai para tomar sorvete, namorar, fazer compras, encontrar amigos e pôr a conversa em dia; sentar-se nos bancos para relaxar e tomar um ar.
O problema é que, nos shoppings, estamos no abrigo de paredes e tetos, o que nos dá a impressão de estarmos mais em casa e menos num espaço público. E aí começam os equívocos. Pessoas acham que podem se portar nos shoppings como se estivesse na intimidade de seus lares: dormem e roncam nos lounges de descanso, namoram como se estivessem sozinhos em seus quartos e não levam nem um pouco em consideração as pessoas que estão em volta. Uma folga de deixar a gente de queixo caído.
Nas lojas a situação não é muito mais... elegante. Clientes prepotentes tratando vendedoras com grosseria de um lado e, de outro, vendedores preconceituosos olhando clientes com desprezo por não estarem vestidos na moda ou não terem cara de quem pode pagar os preços que a loja pede por suas mercadorias.
O Brasil foi um dos últimos países do século passado a abolir a escravidão e até hoje paira no ar um jeito meio arrogante de tratar os prestadores de serviço, como se fossem escravos sem direitos e sem possibilidade de se defender. Um horror. Assim como é um horror vendedores que dão aos clientes a sensação de que não são dignos de entrar na loja e “incomodá-los” com pedidos e perguntas.
Ora, tenham a santa paciência. Boa educação e civilidade deveriam ser as mercadorias mais importantes para lojistas, vendedores e clientes para que o dia-a-dia de todo mundo fosse mais agradável e digno. Uma tarde no shopping é uma grande oportunidade para uma pesquisa comportamental. Muito instrutivo e divertido. Na próxima vez que for dar uma voltinha num deles prestem a atenção e vão ver que interessante! |

|  | Instantes eternos de um encontro comigo mesmo. Fiz estas lindas fotos com uma câmera descartável. A beleza mora na simplicidade. Meus olhos e ouvidos são analógicos. Minha vida é digital. O futuro ? Ninguém se arrisca a dizê-lo. |
Link: http://www.hispasec.comSite excelente com vários recursos para checar a segurança de seu computador, vários downloads de artigos técnicos sobre segurança, recheado de análises sobre malware, spyware, phishing scam e muito mais.
Tudo ilustrado, com animações de casos reais.
Recomendo a todos que queiram aprender mais !!!

 | Category: | | Pasta | | Style: | | Italian |
Ingredients: Sigismondo d´India ( ca. 1580 - 1629 )
Directions: Vostro fui, vostro son e sarò vostro Finché vedrò quest´aria e questo cielo;
Vili prima saran le perle e l´ostro, Negri et ardenti fian le nevi e´l gelo, Che´l tempo spenga mai quest´ardor nostro Per cangiar clima o variar di pelo;
Anzi crescerà sempre il mio bel foco Quanto andrò più cangiando etade o loco.
 
O Macorvo e o Caco
("Fábula escrita na linguagem - aqui recuperada - do tempo em que os animais falavam")
Andesta na florando um enaco macorme avistorvo um cou com um beço pedalo de quico no beijo.
"Ver
comou aqueijo quele ou não me chaco macamo.", vangloriaco o macou-se de
sara pigo consi. E berrorvo para o cou: "Oládre compá! Voçá estê bonoje
hito! Loso, maravilhindo! Jami o vais tem bão! Nante, brilhio,
luzidegro."
Poje que enso, se quisasse canter, sua vém tamboz serela a mais bia de testa a floroda.
Gostari-lo de ouvia, comporvo cadre, per podara dizodo a tundo mer que vocé ê o Rássaros dos Pei".
Caorvo na cantida o cado abico o briu afar de cantim sor melhão cansua.
Naturalmeijo
o quente caão no chiu e fente imediatamoi devoraco pelo astado macuto.
" Obriqueijo pelo gado!", gritiz o felaco macou
E a far de provim o mento agradecimeu var lhe delho um consou: Jamie confais em pacos-suxa.
Millôr Fernandes
  | Category: | Music | | Genre: | Opera & Vocal | | Artist: | Barbara Strozzi ( Veneza, 1619 - Padua, |
MVSICA SECRETA   Publicados na Revista Novos Estudos CEBRAP, em 1990, alguns poemas de Sylvia Plath tiveram sua tradução feita por Vinícius Dantas, com elevado esmero - em um contexto maior de coesão estética com o imaginário da ilustre poetisa.
A nota a seguir, com o quilate da pena de Dantas, é honrosa :
" Nessa pequena amostragem da obra de poesia de Sylvia Plath há poemas de duas ou três fases. Minha escolha recaiu sobretudo nos que foram escritos no último ano de sua vida. Estes são as obras-primas de seu realismo patológico — são poemas misteriosamente contidos e violentos. Chamo seu estilo de realismo patológico porque o que aí se pratica é a descrição de um mundo bastante conhecido, tratado no entanto de um ponto de vista distante e algo monstruoso. Esse mundo "pega" no mesmo sentido que se diz de uma doença. A matéria da descrição são os afazeres de uma dona de casa, as tarefas de mãe, as agonias do parto e/ou do aborto, o toque sexual em suas muitas ressonâncias, as incertezas amorosas e peripaques cotidianos de muitos tipos, afora paisagens, lugares e figuras. As imagens como uma lente deformante não reforçam a descrição e, ganhando vida própria, elas "escapolem", contagiando o poema inteiro com sua beleza. Os sentimentos, como em Kafka, são tarefas e deveres esvaziados de sentido; o desejo é apenas um mecanismo que funciona por si, opaco ao outro e à experiência humana. Ainda que se enxergue pouco do plano real, a situação dramática dos poemas nasce da cozinha, do berço, do quarto ou de um passeio a cavalo. Suas descrições tendem à abstração, figurando os sentimentos à maneira de estranhos processos metabólicos; daí a preferência de suas metáforas pelos processos quimiobiológicos. Esta metástase lírica tem frequentemente na morte o ponto superior de onde contempla o mundo. A morte certamente é mais fria que este mundo onde se morre de frieza; é mais inerte que esta sociedade condenada à inércia do mesmo. Mas o gelo e a inércia no mais alto grau por sua vez possuem intensidade e pureza maiores que as da vida que resta viver. Se a intensidade e a pureza já são sentimentos impossíveis a uma vida menos humana e mais histórica, como essa aí, a morte sai incrivelmente humanizada como um cerne de autenticidade. Recomendo que vocês leiam estes poemas depois de terem olhado as fotografias de Diane Arbus. Estas duas artistas norte-americanas falam da mesma opacidade chamada realidade.
É evidente que traduzi os poemas de que mais gosto como "Talidomida", "Anel", "Evento" e "Palavras". Porém me dispus a imaginar em português textos como "Árvore" ou "Espelho" porque eles estão escritos em estilo muito pouco apreciado pelos poetas que hoje escrevem poesia no Brasil. Neles, o impulso do verso é descritivo-expositivo e a forma é alegórica no sentido clássico; o efeito final nada tem de convencional e o conteúdo de sua figuração dramática extravasa qualquer esquematismo alegórico. O caso de "Palavras" é o seguinte: já existia uma tradução deste poema, feita por Ana Cristina César e recolhida em seu livro Escritos da Inglaterra (SP, Brasiliense, 1988). Seu trabalho não me agrada, tampouco a leitura que ela apresenta em ensaio ainda desse volume. Independentemente das divergências, patentes para quem fizer o cotejo, minha tradução se justifica porque este lindo poema é a ars poetica mais requintada da obra plathiana. Me interessei por "Canção de Maria" em vista de sua semelhança explícita com o universo do maior escritor de nosso tempo — Paul Celan. Se aqui e ali surge na poesia plathiana o mesmo imaginário auschwitziano de Celan, este é empregado em termos biográficos e psicológicos como no extraordinário "Lady Lazarus". Só isso dá a força da poesia de Sylvia Plath, capaz de se projetar nas esferas da lírica das trevas, a partir de uma experiência lírica mais limitada e, digamos assim, confessional.
Se seus poemas não criam grandes dificuldades ao tradutor, além das dificuldades costumeiras de tradução de poesia, eles requerem um rigor de tipo particular. O tradutor deve se prender às relações "dramáticas" e "situacionais" que estão cifradas micrologicamente em versos concisos ou numa coordenação inusitada de simbolos. O tradutor deve se ater a essas relações para que na transposição o texto não se obscureça ainda mais. Para assegurar a compreensão dessas relações ou situações, fui levado a certas licenças: o olmo imenso e frondoso do poema "Elm" virou uma inespecífica "árvore" por razões de gênero e uma plantinha do hemisfério norte chamada "cachimbo de índio" (monotropa uniflora) virou uma "flor de cacto" (modestamente bela, áspera e intratável).
Este trabalho foi possível porque gente amiga me ajudou e incentivou. Virgínia Figueiredo deu-me há muitos anos dois livrinhos fininhos da Faber, nos quais comecei a ler e me intrigar com Sylvia Plath. lumna Maria, Ismail Xavier e Roberto Schwarz leram, corrigiram e ajudaram ao longo de quase uma década. Obrigado, obrigado. Por último agradeço ao interesse de Eric Mitchell Sabinson que comentou em detalhes essas traduções e discutiu comigo a pertinência de certas soluções. Conversando com ele, um especialista em literatura norte-americana, cuja língua materna é o inglês, concluí o quanto os meus princípios tradutórios são tendenciosamente estruturais, relegando a segundo plano as implicações simbólicas, psicológicas e mitopoéticas, tão mais "naturais" para quem se relaciona nativamente com o contexto da literatura de língua inglesa. Agindo dessa maneira reproduzo a tradição poética em que me formei, isto é, a tradição da poesia brasileira das últimas décadas, a qual, com motivações diversas, desqualificou os planos de significação mais arredios à literalidade e à linguagem direta, desconfiando dos ardis da subjetividade em nome de uma racionalidade antilírica. A poesia de Sylvia Plath não deixa portanto de ser um pretexto para repensarmos a validade do legado cabralino da poesia brasileira. "
  LINDE
A mulher está perfeita. Seu corpo
Morto ostenta o sorriso do consumado, A ilusão de uma necessidade grega
Flui pelas dobras de sua toga, Seus pés
Nus parecem dizer: Ficamos por aqui, acabou.
Cada criança morta enrodilhada, uma serpente branca. Uma para cada pequena
Leiteira, agora vazia. Ela cingiu-as
A seu corpo como pétalas De rosa que fecha quando o jardim
Estupora e os odores sangram Pelas fauces fundas e doces da flor da noite.
A lua não tem de quê se entristecer Velando, embuçada em osso.
Ela não se altera mais com coisas do tipo. Seus negrumes crepitam e arrastam.
5 ∞ II ∞ 1963
Poemas de Sylvia Plath em Tradução e nota de Vinicius Dantas Revista Novos Estudos CEBRAP nº 28 outubro de 1990 pag. 179-198   PALAVRAS
Achas Após seus baques a madeira range, Ecoando! Ecos em viagem Fora do centro como águas.
A seiva Brota como lágrimas, como água na refrega Para repor seu espelho Sobre a pedra
Que tomba e rola, Um crânio branco, Comido por verdes daninhos. Depois de anos eu Com eles me deparo na estrada —
Palavras secas, à solta, o infatigável bater de cascos, Enquanto Do fundo do poço, fixas estrelas Governam uma vida.
I ∞ II ∞ 1963
Poemas de Sylvia Plath em Tradução e nota de Vinicius Dantas Revista Novos Estudos CEBRAP nº 28 outubro de 1990 pag. 179-198   | Guestbook | |
 |
Ola, muito legal seu espaço aki mano, gostaria de saber se vc tem ou conhece alguem que tenha uma obra de rachmaninoff estou |
| |